Maastricht at night
Maastricht at night
 
Historie van de Tuna

 De Tunatraditie
gaat vele eeuwen terug, toen de eerste universiteiten het daglicht zagen in Spanje. Jonge studenten waren genoodzaakt een creatieve oplossing te zoeken voor hun kosten en vormden muziekgroepen. Samen speelden ze op straat voor geld, in cafés en herbergen voor drank of een kop soep. Maar ook de dochter van de kastelein of waard werd niet ontzien en  ontstond de serenade. Zo werd af en toe ook nog eens een gratis slaapplaats veroverd! Deze traditie verspreidde zich over de universiteiten van Spanje en zette later voet aan de grond in Portugal. Toen de oceanen overwonnen werden zette de traditie zich ook voort in Latijns Amerika. Momenteel zijn er Tuna’s te vinden in onder andere Chili, Peru, Colombia en Mexico.
Op dit moment zijn er op elke Universiteit in Spanje verschillende Tuna’s, ieder verbonden aan de eigen faculteit. De enige Tuna’s buiten de Spaans en Portugees sprekende landen zijn te vinden in Nederland, één in Duitsland en één in Tokyo.

 De groepen spelen traditionele Spaanse, Portugese en Latijns Amerikaanse liederen, ieder op hun eigen wijze. Af en toe schrijven Tuna’s ook zelf nummer of creëeren ze medleys (‘popurri’s’). Verschillende regio’s in Spanje en Latijns Amerika kennen hun eigen traditionele muziek. Zo is op de Canarische Eilanden de ‘Isa’ te horen, traditionele muziek in driekwartsmaat over de schoonheid en het leven van de eilanden voor de kust van Marokko. In Spanje is de ‘Pasodoble’ wereldberoemd. Dit zijn temperamentvolle nummers, die doen denken aan stierenvechten in de brandende mediterraanse zon. Een bekend voorbeeld is ‘Viva Espana’. Ook in Zuid Amerika speelt men muziek, die uit een specifieke regio komt. Zo is ‘musica Andina’ muziek die traditioneel uit de Andes komt, het gebergte in Peru, Chili en Bolivia en gekenmerkt wordt door onder andere de panfluit. Zo kan elke Tuna kiezen uit een oneindig scala van nummers en op die manier een eigen karakter creëeren.

 De klederdracht die gedragen wordt, is voor elke Tuna ongeveer hetzelfde. Zwarte schoenen, met daarboven lange sokken en een traditionele korte pofbroek. De middeleeuwse ‘wambuis’ of ‘doublet’ is een traditioneel jasje, gedragen op een witte blouse. De mouwen zijn opgevuld met gekleurd fluweel, in de zelfde kleur als de beca, de sjerp, die over de schouders op de borst hangt. Op deze beca staat het logo van Tuna, vaak afgeleid van het logo van de Universiteit en stad, die natuurlijk ter hoogte van het hart te zien is. De kleur van de beca is over het algemeen afhankelijk van de faculteit, aangezien elke faculteit traditioneel een eigen kleur heeft. Zo is de kleur van de rechtenfaculteit (Tuna de Derecho) rood en van de Taal- en geesteswetenschappen (Filosofía y Letras) lichtblauw. Soms representeert de Tuna de gehele Universiteit, zoals de Tuna Universitaria de Maastricht, en dan is de kleur afgeleid van de Universiteitskleur.

 Alle groepen volgen algemene regels en tradities, wanneer het om interne relaties en hierarchie gaat. Ook de omgang en vriendschappen met andere Tuna’s worden bepaald door eeuwenoude voorschriften.